sabırlı olmak

kanırta kanırta öğretiyo hayat

bir tutamı yetecek..

sabretmek hiç birşeyi çözmüyor.önemli olan umursamaz olabilmek işte onuda ben yapamıyorum yoksa ben sabır taşı gibiyim.

ya sabır.

çok zor ya çok sabırsızım dayanamıyorum illa atlıyacam bişeylere neden tutamıyorum kendimi filmi arkasından seyredeceğime sahnede olmak daha cazip geliyor sanırım

sabır ah nerde ! ! !

tam siteye gireyim de sabır hakkında bir iki kelam edeyim derken anasayfada bu başlıkla karşılaşmak bir rastlantı olmamalı. korku filmi detayı misali bunu bir işaret görerek devam ediyorum.

bazen çok sinirlenirsiniz. hepimiz sinirleniriz ve bunu ortalığa saçmak için yer arar dururuz o anlarda. eskaza içimizde patlarsa ölçüsüne göre kısa süreli bir cinnetten gözden yaş süzülmesine kadar gider durumun hali. yanlışlıkla insan sinirlendirilebilir, insanız heralde kendini mükemmel sanan eksikleriz, olur; ama bir de bile bile, insanın üzerine gide gide sinirlendirilmek vardır ki işte bombayı patlatıverirsiniz o an. ne çekirdek aile ne yedi ceddin koyarsınız ortada. ama (ve yine ama) bile bile sinirlendiren kişi kaybetmeye kıyamadığınız çok sevdiğiniz biriyse işte o an... ben işte o anki hisse anlam veremiyorum arkadaş!

kızarırsınız, neden sinirlendirdiğini sorgularsınız, gene gülücükle karşılaşır kızarmaktan morarmaya terfi edersiniz, gözlerinizden alev saçıyorken ağzınızdan bir o kadar pamuk gibi yumuşacık sözleri sarfetmeye çalışırsınız, bu zıtlık zordur insana adeta öbür dünya ve bu dünya arasında gidip geliyormuş gibi bir his yaratır (bunu hiç hissetmedim ama böyle bir his değilse bundan kötü olamaz nazarımca) . ve son radde gelir ses tonu sertleşmeye damarlarınızda kalp atışınızı hissetmeye ve renginizin mutasyon geçirmiş şirinlere benzemeye başladığınızı farkedersiniz. o an iki seçenek ya bulunduğunuz mekan dağıtılmak suretiyle ağıza ne gelirse söylenir ya da arkanızı döndüğünüz gibi kapıyı çarpmak suretiyle mekandan ayrılırsınız.

kapıyı çarpıp mekandan ayrılmıştım, koşa koşa apartman çıkışına yöneldim. apartmanın kapısına bir iki yumruk geçirmek suretiyle elimi incittim. apartman kapısında pek hasar olmamasına rağmen elimde olan bu hasarın aptallığımla yakından uzaktan ne uzaktanı bizzat yakından alakası var ama öyle bir hal ki aklına dahi gelmemek yani. apartmanın kapısını açtım dışarı çıktım, açık hava suratıma suratıma üfledikçe bir rahatlama ve kendi kendine söylenme silsilesiyle gözlerden yaş gelme. ve en son bu kadar sabır gösterisinden sonra olayın kritiğini yapmak.

hatalıydı, söylemeliydim, korkmamalıydım. bunun yerine hak verdim, söylemedim, kırmaktan korktum ama SABRETTİM. bu bir bonus değil, ders hiç değil. tamamen aptallık! sıra geldi tavsiyeye; sabrettikçe birikir olmadık yerden çıkar sinir, gider yolda biriyle kavga edersiniz yok yere ya da duvarla boks yaparsınız. ne gereği var?

yok o dediğin arkadaşım taze bitti ..sipariş de vermiyoruz artık .. !

çok sabırlıyımdır.. ama öfkemde sakınınız ! (:

sabır denilen şey benden çok uzakta, bişey olacaksa hemen olmalı :)